Preisler Eligiusz

Urodził się 1 grudnia 1908 r. w Jarocinie, jako najstarszy syn z trzynaściorga dzieci architekta powiatowego. W domu rodzicielskim pielęgnowano patriotyzm, muzykę i sztuki piękne. Ojciec Eligiusza Preislera uczestniczył w powstaniu wielkopolskim, organizował życie społeczne w mieście, m.in. był założycielem straży pożarnej, przewodził Bractwu Kurkowemu. Taki przykład dał szybko o sobie znać w postawie przyszłego profesora. Działał w harcerstwie, współorganizował przysposobienie wojskowe, uczestniczył w imprezach artystycznych. Rodzina Preislerów każde rodzinne święto i nie tylko, okraszała widowiskiem muzycznym, organizowanym głównie własnymi siłami.

Eligiusz w szkole był prymusem. Ukończył gimnazjum w Wolsztynie, po czym studiował, w latach 1927-1934 na Wydziale Lekarskim Uniwersytetu Poznańskiego. W 1933 r. był młodszym asystentem profesora Eugeniusza Piaseckiego (1972-1947) - światowej sławy uczonego, teoretyka wychowania fizycznego, propagatora gimnastyki szwedzkiej, który wychowanie fizyczne wprowadził w krąg dyscyplin naukowych. W roku 1938 był już starszym asystentem w Zakładzie Fizjologii warszawskiej AWF, kierowanym przez prof. Włodzimierza Missiuro (1892-1967). Tam zastała go wojna. Na początku okupacji pracował jako lekarz w Zakładzie Położniczo-Ginekologicznym im. Księżnej Anny Mazowieckiej w Warszawie oraz w Sanatorium Przeciwgruźliczym w Otwocku. Następnie przeniósł się do Osiecka w powiecie garwolińskim. Tam (wg relacji prof. dr. Czesława Mętraka, który był w tym czasie komendantem placówki AK) dr Preisler pełnił obowiązki miejscowego lekarza, a jednocześnie był szefem Służby Zdrowia AK. Dodatkowo smaku temu ważnemu epizodowi w życiu profesora dodaje fakt, że gabinet lekarski, w którym pracował, i z którego ściągano go do lasu do rannych, mieścił się dokładnie naprzeciw placówki gestapo.

Po wyzwoleniu wrócił do Poznania, gdzie zajmował stanowisko starszego asystenta w Katedrze Higieny Szkolnej i Teorii Wychowania Fizycznego przy Studium Wychowania Fizycznego Wydziału Lekarskiego UP. Zorganizował Poznańskie Koło Stowarzyszenia Lekarzy Sportowych, którym kierował do 1948 r. Utworzył też Sekcję Studentów Medycyny Sportowej (później Studenckie Koło Naukowe Fizjologii Stosowanej), którym osobiście kierował do chwili przejścia na emeryturę.

Stworzona przez prof. Preislera przy II Klinice Chorób Wewnętrznych Pracownia Fizjopatologii Sportu była jednocześnie Poradnią Sportowo-Lekarską. W roku 1959 na bazie osiągnięć naukowych i organizacyjnych prof. Preislera została powołana w Akademii Medycznej w Poznaniu pierwsza w Polsce Katedra Medycyny sportu. W 1958 r. został jej kierownikiem. Od roku 1962 równolegle objął stanowisko ordynatora Oddziału Chorób wewnętrznych Szpitala im. Franciszka Raszei, gdzie też zainstalował swoją Katedrę. Po licznych reorganizacjach ostatecznie został kierownikiem Zakładu Fizjologii Człowieka Akademii Medycznej w Poznaniu.

Dorobek naukowy Profesora obejmuje ponad 200 pozycji z dziedziny mechanizmów adaptacji ustroju do obciążeń fizycznych i fizjologii mechanizmów wydolności fizycznej. Przypomnieć warto, że prof. Piasecki uważany był przez niektórych współczesnych mu za "wroga" sportu, bowiem w swojej genialnej wizji przyszłości przewidział "klęskę" sportu masowego, tzn. sportu uprawianego przez miliony na rzecz sportu jednostek występujących dla wypełnionych trybun biernych gapiów, co jest śmiertelnym zagrożeniem dla zdrowia tych ostatnich.

Wielki przyjaciel młodzieży, nauczyciel, lekarz, organizator medycyny, popularyzator idei fizjologicznych. Przede wszystkim jednak człowiek nadzwyczajnej skromności, delikatności i dobroci, przejęty ideą służby społecznej, wielki propagator harmonii życia i postaw obywatelskich.

Pogrzeb odbył się w piątek, 29 lutego o godz. 11.20 na Miłostowie.