Kowalczyk Edmund (6.12.1923 - 5.01.2007)

5 stycznia 2008 r. mija rok od dnia, w którym na zawsze odszedł z tego świata Edmund Kowalczyk. Już od dwunastu miesięcy nie ma wśród nas życzliwego ludziom i światu człowieka, którego tak bardzo brakuje Jego rodzinie...

Edmund Kowalczyk urodził się w dniu 6 grudnia 1923 r. we wsi Gałązki Małe w ówczesnym powiecie pleszewskim (obecnie powiat ostrowski). Był najstarszym synem Ignacego Kowalczyka, rolnika w Gałązkach Małych i jego małżonki Stanisławy Kuczyńskiej. Wyrastał w rodzinie o tradycjach patriotycznych. Jego przodkowie walczyli w powstaniu styczniowym, a ojciec, Ignacy Kowalczyk, służył w Armii gen. Józefa Hallera i brał udział w wojnie z bolszewikami w 1920 r.

Edmund Kowalczyk ukończył szkołę powszechną w Droszewie; dalszą naukę kontynuował w Kościanie. Podczas II wojny światowej był robotnikiem przymusowym w niemieckim gospodarstwie rolnym we wsi Młynów w powiecie ostrowskim.

Po zakończeniu niemieckiej okupacji powołano go do służby wojskowej. Początkowo służył w 38. Pułku Piechoty, a od wiosny 1946 r. w 16. Samodzielnym Batalionie Saperów. Większość służby wojskowej Edmund Kowalczyk spędził nad Nysą Łużycką, rozminowując tamtejsze tereny z min pozostawionych przez Wehrmacht. W podzięce za wykonaną pracę, z narażeniem życia w walce z żywiołem podczas powodzi, rozminowania pól i gaszenia pożarów otrzymał w dniu 16 kwietnia 1947 r. dyplom uznania od starosty powiatu Żary. Następnie w Bieszczadach walczył z oddziałami Ukraińskiej Powstańczej Armii, terroryzującymi polską ludność cywilną.

Zdemobilizowany we wrześniu 1947 r., Edmund Kowalczyk powrócił do rodzinnych Gałązek Małych. W 1950 r. podjął pracę w Ostrowskich Zakładach Drobiarskich w Ostrowie Wielkopolskim, do którego to miasta przeprowadził się trzy lata później. Z Ostrowem Wielkopolskim związało się całe jego późniejsze życie. Pracę w Ostrowskich Zakładach Drobiarskich wykonywał - na różnych stanowiskach - do końca 1981 r., ciesząc się dobrą opinią u przełożonych i szacunkiem kolegów.

Za zasługi z okresu służby wojskowej oraz pracy zawodowej był wielokrotnie wyróżniany odznaczeniami, m.in.: Brązowym Krzyżem Zasługi, Brązowym medalem "Zasłużonym na Polu Chwały" i Krzyżem Kawalerskim Orderu Odrodzenia Polski. Uhonorowano go też Medalem "Za Długoletnie Pożycie Małżeńskie", a w 2001 r., postanowieniem Prezydenta Rzeczypospolitej Polskiej został mianowany na stopień podporucznika rezerwy Wojska Polskiego.

W 1949 r. Edmund Kowalczyk zawarł związek małżeński z Józefą Klawińską, z którą dane było mu przeżyć następne 57 lat. Z małżeństwa tego, w dniu 20 grudnia 1950 r., urodziło się jedyne dziecko - syn Eugeniusz. Po latach Edmund Kowalczyk został też dziadkiem trojga wnucząt oraz pradziadkiem prawnuczka Stasia. Narodzin prawnuczki Zosi nie dane mu było już doczekać, bowiem na świat przyszła ona 6 dni po jego śmierci...

Swoje pracowite życie ppor. rez. Edmund Kowalczyk zakończył w dniu 5 stycznia 2007 r. w Ostrowie Wielkopolskim, na skutek ciężkiej i nieuleczalnej choroby. Miejsce wiecznego spoczynku znalazł w rodzinnej kwaterze na ostrowskim cmentarzu rzymskokatolickim przy ul. gen. J. Bema.

Już pośmiertnie, w listopadzie 2007 r., na łamach "Rocznika Ostrowskiego Towarzystwa Genealogicznego" ukazały się wspomnienia z lat Jego młodości. Dzięki ich utrwaleniu drukiem na piśmie, udało się ocalić od zapomnienia choć strzępy Jego opowieści, które tak lubił snuć w rodzinnym gronie...

Mimo iż Edmund Kowalczyk odszedł z grona żywych, w całej rozciągłości odnoszą się do Niego słowa: Non omnis moriar... Swoim uczciwym i pracowitym życiem pozostawił On bowiem po sobie wdzięczną pamięć, która żyje wśród Jego bliskich i osób, które Go znały...

Requiescat in pacem...