Sto krawatów prezydenta Grobelnego

W dzieciństwie mdlałem. Raz straciłem przytomność na apelu, była afera, bo zemdlałem ze szkolnym sztandarem. Lekarze wykryli u mnie poważną wadę serca. Dzisiaj generalnie moje serce jest w dobrym stanie. W rodzinie krąży anegdotka, że serce nie wytrzymało, bo się Ryszard zakochał - mówi Ryszard Grobelny.

Rozmowa pierwsza: kawa i brydż

(Przy okrągłym stoliku w gabinecie prezydenta Poznania. Sekretarka podaje czarną kawę z cukrem).

Sylwia Sałwacka: Kto w tym mieście gra najlepiej w brydża?

Ryszard Grobelny: Choćby Wojtek Kruk (złotnik) czy Marek Ziółkowski (senator)...

Z panem też podobno trudno wygrać?

- Gram w brydża od 14. roku życia, a mam dziś 46 lat. Nawet nie pamiętam, gdzie się tego nauczyłem, chyba na wakacjach. W brydża grał też ojciec. Do rodziców przychodzili znajomi, świetni brydżyści, jak brakowało czwartego, to ojciec zapraszał mnie do stolika. Bo mama jakoś długo nie chciała grać. Dopiero, kiedy byłem w liceum, przestraszyła się, że przez karty nie zdam matury, i wtedy zaczęła grać z ojcem. A mnie kazali się uczyć.

Pan się słabo uczył?

- W liceum raczej przeciętnie. Za to świetnie szło mi na studiach na Akademii Ekonomicznej. Teraz prowadzę zajęcia z ekonomii na wydziale nauk geograficznych i geologicznych UAM. Wracając do kart, brydż był wtedy szalenie popularny. Kończyłem VIII Liceum Ogólnokształcącego im. Adama Mickiewicza i w klasie maturalnej wszyscy, chyba z jednym wyjątkiem, grali w brydża. Graliśmy na przerwach, no i niestety, biję się w pierś, na lekcjach. Dziś gram głównie z rodziną, nauczyliśmy grać dzieci, mamy czwórkę do brydża.

Kim była pana mama?

- Technikiem gastronomii. Pracowała jako kierowniczka barów mlecznych w Poznaniu, w Dąbrówce, Miniaturce. Już nie żyje.

Chodził pan na obiady do Miniaturki?

- Obiady jadało się u nas w domu, często sam je gotowałem. Teraz często wyskakuję na miasto. Lubię szare kluski z boczkiem w Gospodzie pod Koziołkami.

A ojciec kim jest?

- Technik statystyk, działacz związkowy, pracował w centrali spółdzielczej, należał do partii. Mam też siostrę, siedem lat młodszą, jest również ekonomistą. Mieszka pod Poznaniem.

Wychowaliście się na Jeżycach?

- Tak, przy ulicy Gorczyczewskiego. Przeprowadziliśmy się tu z placu Waryńskiego, czyli z pętli na Ogrodach. Miałem wtedy siedem lat. Z wczesnego dzieciństwa pamiętam ogród botaniczny, Rusałkę, gdzie chodziliśmy się kąpać, park Sołacki, secesyjne kamienice jeżyckie. Mam sentyment do Starego Zoo i Palmiarni. Kiedy ją zamknęli, nie mogłem się doczekać, aż się remont skończy.

Kim pan chciał wtedy zostać?

- W podstawówce - strażakiem. Potem fizykiem eksperymentalnym.

A nie sportowcem?

- Kiedy miałem 16 lat, lekarze wykryli u mnie poważną wadę serca. Mdlałem. Raz straciłem przytomność na apelu, była afera, bo zemdlałem ze szkolnym sztandarem. Lekarze zdiagnozowali u mnie zespół WPW. Objawia się to arytmią serca i dodatkowymi skurczami. Lekarze zakazali mi uprawiania sportu. Dla chłopaka, który trenował kilkanaście godzin tygodniowo, to był dramat. Mogłem jeździć jedynie rowerem. Jak wsiadałem, to jechałem 150 km. W domu mówiłem, że jeżdżę rekreacyjnie.