Listy o filharmonii

Z oburzeniem przeczytałam tekst p. Marii Przyborowskiej przedstawiający oblicze Filharmonii Poznańskiej - pisze Julia Glam.

Świadczy on o braku kompetencji i uczciwości Autorki w przedstawianiu i ocenie zdarzeń. Połączenie niekompetencji z nieuczciwością pozwoliło dokonać korekty: gwiazdy okazały się solistami, nieliczącymi się w świecie, naprawdę dobra orkiestra - grającą nieczysto i chaotycznie, a różnorodny, interesujący program - budzącym sprzeciw.

Niepokoi obłudny pomysł p. Przyborowskiej zmiany istniejącego stanu rzeczy. Bałabym się powrotu do tego, co już było - pustawych sal, filharmonii w służbie tzw. muzycznych elit. Nadzieję na normalność, na wybiegającą w przyszłość próbę odbudowania znaczenia Filharmonii Poznańskiej, budzą zapewnienia dyrektora Nentwiga, że jest ona dla każdego - dla uczniów, studentów i osób, które na co dzień nie mają z muzyką nic wspólnego. Szkoda, że p. Przyborowska nie potrafi się tym cieszyć. Mam nadzieję, że prawdziwi melomani zlekceważą Jej tekst pamiętając, że psy szczekają, a karawana idzie dalej.