To był najspokojniejszy Marsz Równości w Poznaniu

Jakby rzucali, jestem bezpieczny - chłopak na czele pochodu idzie w kasku. Ale garstka pseudokibiców nawet się nie zbliża. To najspokojniejszy Marsz Równości w pięcioletniej historii

Przez Poznań przeszedł Marsz Równości - relacja minuta po minucie

W sobotę na placu Mickiewicza zbiera się kilkaset osób. Chcą demonstrować przeciwko dyskryminacji - nie tylko z powodu orientacji seksualnej.

Na żółtym transparencie: "Stop cyklofobii!". Obok jadą młodzi ludzie na rowerach. Kamila Sapikowska z poznańskiej Masy Krytycznej: - Ostatnio prezydent Grobelny zabronił nam przejazdu przez miasto. Jesteśmy dyskryminowani przez władze Poznania! Dlatego tu demonstrujemy.

- Dopóki istnieje dyskryminacja, będziemy organizować takie marsze - mówi Aleksandra Sołtysiak, organizatorka marszu. - Dyskryminowani są nie tylko geje i lesbijki. Także niewidomi, niepełnosprawni. Albo kobiety - popieramy wprowadzenie parytetów.

Na czele marszu młodzi ludzie niosą białą płachtę. Na niej niebieska gwiazda i hasło: "Poznań know how to be tolerant", czyli "Poznań wie, jak być tolerancyjny". To nawiązanie do sloganu, którym od kilku miesięcy promuje się w kraju Poznań.

Pochód skanduje: "Każdy inny - wszyscy równi", "Prawa kobiet - prawami człowieka", "Chodźcie z nami!".

Na transparentach: "Homofobia - to się leczy", "Te same obowiązki - takie same prawa".

Są też znane osoby. W stroju motocyklisty profesor Tomasz Polak, dawniej ks. Tomasz Węcławski, który przyczynił się do ujawnienia skandalu wokół abp. Juliusza Paetza. Dwa lata temu odszedł z Kościoła, potem ożenił się i przyjął nazwisko żony. Teraz idzie w Marszu Równości. Kilka metrów dalej - Waldemar Witkowski, szef poznańskiej Unii Pracy.

Na czele pochodu młody chłopak nakłada na głowę kask. - To na wszelki wypadek. Jakby rzucali, jestem bezpieczny - śmieje się.

Marszu jednak nikt nie atakuje. Garstka pseudokibiców - twarze zakryte szalikami Lecha - tylko się przygląda. Gdy zaczynają krzyczeć "Pedały! Pedały!", policjanci spychają ich na bok.

Na placu Mickiewicza samotnie protestuje starszy mężczyzna z biało-czerwoną flagą. To Franciszek Brzózka, kombatant Czerwca 1956 r. Nie podoba mu się, że uczestnicy marszu zebrali się pod pomnikiem upamiętniającym ofiary robotniczego buntu: - To ludzie chorzy, nie zdrowi. Ja jestem cegielszczakiem. Bronię tego miejsca.

W rytmie bębnów kolorowy marsz idzie Świętym Marcinem. Ale w tym roku nie skręca w al. Marcinkowskiego. Schodzi w dół do ul. Wrocławskiej, a potem przechodzi przez Stary Rynek. Sołtysiak: - Wydłużyliśmy trasę, by zaakcentować naszą obecność.

Marsz Równości idzie przez Poznań
Załadowane przez: redakcja_poznan. - Gorące wiadomości

Policja szacuje, że w marszu idzie 250 osób. Organizatorzy mają swoje wyliczenia - 400 osób. To więcej niż przed rokiem.

Z okna na Wrocławskiej ktoś krzyczy: - Jeb... pedały!

Ale większość mieszkańców przygląda się marszowi z sympatią i zaciekawieniem. Kolorowe i przerysowane drag queens chętnie pozują do zdjęć.

Przed rokiem policjanci otaczali marsz ciasno kordonem bezpieczeństwa - nikt nie mógł się prześliznąć. W tym roku - na prośbę organizatorów - z tego zrezygnowali. W pełnym rynsztunku stoją w sporych odstępach na chodnikach. Tylko z przodu idą mundurowi z psami. Marsz otwierają policjanci na koniach.

- Chcielibyśmy doczekać czasów, gdy eskorta policji w ogóle nie będzie potrzebna. W tym roku policjantów było mniej i dobrze, bo Marsz Równości to pokojowa demonstracja - mówi Sołtysiak.

Nie zawsze było spokojnie

W 2004 r. marsz przeszedł zaledwie na drugą stronę ul. Święty Marcin. Pod gradem jajek, kamieni i wyzwisk rzucanych przez przeciwników marszu i po prośbach policji uczestnicy manifestacji zrezygnowali z dalszej trasy. Rok później marszu zakazał prezydent Poznania Ryszard Grobelny. Gdy mimo to uczestnicy zebrali się na deptaku pod Starym Browarem, rozpędziła ich policja. Tydzień po tych wydarzeniach, w całej Polsce i niektórych miastach za granicą, zorganizowano manifestacje w obronie wolności słowa i prawa do zgromadzeń.