Kamienica piękniejsza niż wszystkie poznańskie pomniki

Poznaniacy nigdy nie słynęli z umiłowania sztuki, kultury i piękna. Bardziej liczy się nowoczesność, przyszłość, interes. Nikt nie dostrzega w murach burzonego budynku, ze śladami pięknej sztukaterii, historii. Dla poznaniaków historia to nie budynki, a tablice i kolejne pomniki, pod którymi delegacje złożą kwiaty

Jestem szczerze poruszony losem kamienic przy ul. Krysiewicza. Ze smutkiem czytam o kolejnych burzonych - po latach zaniedbania - zabytkowych budynkach w centrum Poznania. Nie rozumiem, jak można było do tego dopuścić! Na naszych oczach znikają kolejne fragmenty zabytkowego centrum miasta.

Lata zaniedbań - Urzędu Miasta, właścicieli, lokatorów i parlamentarzystów - to koszmar, z którego Poznań nie potrafi się przebudzić. Wrocław, Kraków czy Gdańsk starają się zadbać, a nawet przywrócić maksymalnie pierwotny i zabytkowy charakter starych dzielnic, ulic... W Warszawie zachowuje się przynajmniej pierzeje, poddaje pracy konserwatorskiej fasady domów. A w Poznaniu na ich miejscu powstają deweloperskie molochy, kolejne centra handlowe, w niczym nieprzypominające swoich secesyjnych poprzedników.

Do oczu napływają mi łzy, gdy myślę o pięknych kamienicach na Krysiewicza, które legną w gruzach. Dlaczego nikt nie sprawdził, że wyburzenie jednej spowoduje pęknięcia w kolejnej?! Czy ktoś odpowie za to przed sądem?

Łzy przechodzą we wściekłość, kiedy wyobrażam sobie paskudztwa mające szansę powstać w tak reprezentacyjnych miejscach Poznania, tworzone przez deweloperów. Ale przecież miasto będzie wtedy wyglądać bardziej nowocześnie! Za cenę kolejnego kawałka duszy, o której pamiętają już tylko nieliczni. Bo ilu jest w Poznaniu ludzi, którzy patrzą na tę sytuację ze smutkiem i przerażeniem? Nie ma jakiejkolwiek szansy na powszechniejszy ruch w obronie zabytkowych, pięknych kamienic.

Poznaniacy nigdy nie słynęli z umiłowania sztuki, kultury i piękna. Bardziej liczy się nowoczesność, przyszłość, interes. Nikt nie dostrzega w murach burzonego budynku - ze śladami pięknej sztukaterii - historii. Dla poznaniaków historia to nie budynek - przecież pojawiały się przed laty pomysły burzenia zamku cesarskiego - a tablice, kolejne pomniki, pod którymi delegacje w asyście poznańskich rodzin złożą kwiaty. Nie można przecież pozwolić, by to, co naprawdę ma duszę, wciąż zmieniającą się historię, miało jakiekolwiek znaczenie. Pomnik Armii Poznań i plac wokół niego to nie jest miejsce na spektakl teatralny.

Taka jest właśnie poznańska "wrażliwość". Trudno się dziwić, że utalentowani artyści, jak choćby założycielki Galerii Starter, wyjeżdżają stąd, by tworzyć w miastach, których mieszkańcy potrafią docenić sztukę - niezależnie od tego, czy wykorzystuje ona swastykę, czy portret Mao. W miastach, dla których ważne jest, jakie treści estetyczne sztuka ze sobą niesie i jakie pytania zadaje. W Poznaniu to nieświadoma kulturalnie większość dyktuje warunki - bo to ona ma większość głosów w wyborach.

A jednak jedna kamienica ma w sobie więcej piękna i historii niż wszystkie pomniki i tablice, tak hołubione przez poznański naród.

Są to słowa bardzo gorzkie, ale niestety, nawoływania w tej sprawie z różnych stron nie przynoszą od lat żadnego rezultatu i są nieliczne. Są to też słowa kogoś, kto urodził się i wychował w tym mieście, patrząc na kolejne wyburzenia tego, na co jeszcze kilka miesięcy wcześniej patrzył z zachwytem, dostrzegając piękno kolejnych odkrywanych detali. I kogoś, kto zjeździł Polskę, widząc, w jakim kierunku idą inne polskie miasta.



* Michał Kucharski jest członkiem Rady Osiedla Naramowice i Stowarzyszenia My - Poznaniacy